PEDAGOG

 

„Nauczyciel widzi więcej niż tylko twarze dzieci- stara się zobaczyć ich dusze”  
                                                                            - Barbara  Cage


MIŁA UCZENNICO !  
MIŁY UCZNIU !

Zapraszam
                              Wtorek         800
- 930

                              Czwartek       8
00 - 1100
 

psycholog p. Maria Lipiec

                            Poniedziałek     800 – 1100

                             Piątek           1145 – 1445

 

Nazywam się   MAGDALENA OCHOCKA  i jestem Twoim szkolnym pedagogiem. Jeśli chcesz porozmawiać o ważnych dla Ciebie sprawach, potrzebujesz pomocy lub wsparcia  - przyjdź do mojego gabinetu (pokój na piętrze).

 Zapraszam każdego kto:

  • Chce, by Go najzwyczajniej wysłuchać.
  • Czuje, że inni Go nie rozumieją, jest samotny.
  • Ma kłopoty rodzinne, znajduje się w trudnej sytuacji.
  • Ma problemy z uzyskaniem lepszych ocen.
  • Chce podzielić się swoją radością, sukcesem.
  • Zauważył, że łamane są w szkole prawa ucznia.
  • Chciałby pomóc innym, a nie wie w jaki sposób.
  • Ma ciekawe pomysły i chce się nimi podzielić.
  • Chce popracować nad poznaniem siebie, nauczyć się lepszej organizacji nauki, bezpiecznego rozwiązywania sporów i konfliktów, czy radzenia sobie w trudnych sytuacjach.
  • Chciałby rozwijać się artystycznie (lepienie z masy solnej, wykonywanie książek dekoracyjnych i prac techniką decupage (serwetkową).
  

PRZYJDŹ TAKŻE Z KAŻDĄ INNĄ SPRAWĄ, Z KTÓRĄ SAM NIE WIESZ, JAK SOBIE PORADZIĆ. WSPÓLNIE POSZUKAMY ROZWIĄZANIA.

PAMIĘTAJ! NIE JESTEŚ SAM! MASZ PRAWO SZUKAĆ POMOCY!
                           

                                          CZEKAM NA CIEBIE!
                                 

Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne–  w ramach godzin pracy, lub po uzgodnieniu z uczniami

 
 

Potrzeby emocjonalne dzieci i sposoby ich zaspokajania

                Wychowanie dziecka na szczęśliwego, mądrego i kulturalnego człowieka jest najważniejszym i najtrudniejszym zadaniem rodzicielskim. Aby przebiegało pomyślnie i aby proces wychowania nie stał się udręką i dla rodziców, i dla dzieci, najważniejsze jest zaspokajanie potrzeb emocjonalnych dzieci. Jeśli potrzeby emocjonalne dziecka są zaspokojone, dziecko jest zdrowe emocjonalnie, zachowuje się dobrze i nie stwarza większych problemów wychowawczych.

POTRZEBY EMOCJONALNE DZIECKA TO M.IN.: POCZUCIE BEZPIECZEŃSTWA, WIĘZI I PRZYNALEŻNOŚCI, POCZUCIE AKCEPTACJI I WSPARCIA, POTRZEBA SUKCESU, WYRAŻENIA SIEBIE, NOWYCH WRAŻEŃ ITP.

Najważniejszą jednak potrzebą emocjonalną dziecka jest bezwarunkowa miłość rodziców, czyli niezależna od jakichkolwiek czynników: od stanu zdrowia dziecka, jego płci, urody, wieku, a nawet zachowania. Bez względu na to, jak dziecko się zachowuje, nie powinno nigdy usłyszeć od rodziców groźby, że przestaną je kochać!

Jeśli dziecko zachowuje się źle, rodzice powinni zadać sobie pytanie, czego mu brak, jaka jego potrzeba nie jest zaspokojona? Czy nie jest chore, czy nie chce mu się jeść lub pić, czy nie jest zmęczone lub zestresowane, a może jego „zbiornik emocjonalny” jest pusty? W każdym człowieku, tkwi potrzeba odczuwania miłości. Tę właśnie potrzebę  nazywano  zbiornikiem emocjonalnym. Jeśli jest on pusty, jeśli rodzice nie dbają, by regularnie napełnić go bezwarunkową miłością, dziecko jest „głodne emocjonalnie” i będzie – często w irytujący sposób –domagało się ich czasu, bliskości i uwagi, czyli zachowywało się jak głodny, którego cała aktywność nakierowana jest na zdobywanie pożywienia. Pusty zbiornik emocjonalny powoduje poważne zakłócenia w rozwoju, złe zachowanie dziecka i kłopoty wychowawcze rodziców. Rodzice deklarują, że kochają swoje dzieci, ale dlaczego dzieje się tak, że dzieci nie czują się prawdziwie kochane?

RODZICE OKAZUJĄ DZIECKU MIŁOŚĆ „NA WŁASNYCH WARUNKACH”, W SPOSÓB ZROZUMIAŁY DLA SIEBIE. WIELU RODZICÓW UZALEŻNIA OKAZANIE MIŁOŚCI I AKCEPTACJI OD ZACHOWANIA DZIECKA, NIE ROZUMIEJĄC, ŻE DZIECKO SWOIM ZACHOWANIEM STARA SIĘ ZWRÓCIĆ NA SIEBIE UWAGĘ.

Dziecko wciąż pyta: „Czy mnie kochasz?”, ale czyni to w swoim języku: nie słowami, lecz poprzez zachowanie. Rodzice okazują swoje uczucia w języku dorosłych, np. mówiąc dziecku, że je kochają lub poprzez działania na rzecz, dla dobra dziecka, jak np. dodatkowa praca, by zaspokoić wciąż rosnące potrzeby materialne. Dzieci zaś potrzebują zaspokojenia potrzeb emocjonalnych w swoim własnym języku, języku takich zachowań, kiedy czują się kochane, potrzebne i akceptowane przez dorosłych. Co zatem robić, aby tę miłość w mądry sposób okazać i tym samym napełnić emocjonalny zbiornik dziecka?

Napełnienie zbiornika emocjonalnego następuje poprzez okazanie bezwarunkowej miłości dziecku na cztery sposoby. Poprzez:

a) pełen miłości kontakt wzrokowy,

b) pełen miłości kontakt fizyczny,

c) skupioną na dziecku uwagą,

d) pełne miłości wychowanie, przewodnictwo.

KONTAKT WZROKOWY

Wzrokiem możemy przekazać różne uczucia – miłość, podziw, akceptację, ale także wrogość, złość, niezadowolenie, wstręt czy nienawiść. Często patrzymy dziecku w oczy tylko wtedy, gdy przekazujemy mu polecenia lub je karcimy, a powinniśmy patrzeć tak często, jak tylko się da, przyjaźnie, serdecznie z miłością. Czasami rodzice, ale także nauczyciele próbują karać dziecko unikając kontaktu wzrokowego. „Zejdź mi z oczu! Nie chcę cię widzieć!”. Dziecko boleśnie odczuwa takie kary. Często po akcii nieposłuszeństwa próbuje okazać skruchę i miłość oraz chce sprawdzić, czy rodzice gniewają się jeszcze. Zagląda w oczy matki lub ojca próbując nawiązać z nimi kontakt wzrokowy. Jeśli dorośli nie odpowiedzą na ten sygnał, dają dziecku jasną odpowiedź, że miłość do niego nie jest miłością bezwarunkową, że jest kochane za coś, np. za dobre zachowanie lub za dobre oceny w szkole.

PATRZENIE NA DZIECKO Z MIŁOŚCIĄ POWINNO BYĆ NAWYKIEMI, NARZĘDZIEM PRZEKAZYWANIA AKCEPTACJI, A NIE ŚRODKIEM DODYSCYPLINOWANIA DZIECI.

KONTAKT FIZYCZNY

Wydaje się, że najoczywistszym sposobem okazywania miłości dziecku jest kontakt fizyczny – przytulanie, głaskanie, całowanie. Dotyk stymuluje rozwój mózgu dziecka. Jednakże wbrew oczekiwaniom badania wykazują, że część rodziców dotyka swoje młodsze  dzieci jedynie przy zabiegach higienicznych, ubierając je lub karmiąc. Dziecku potrzebny jest rodzicielski dotyk. Trzeba korzystać z każdej nadarzającej się okazji do dotknięcia, przytulenia, czy pogłaskania swojego dziecka. W dotyku rąk spoczywa magiczna siła, która zapewnia dzieciom poczucie bezpieczeństwa, a dorosłym sukces w roli rodziców. Wielu ojców pragnąc wychować swoich synów na „prawdziwych” mężczyzn nie zapewnia im tyle kontaktu fizycznego, ile im potrzeba. Uważają, że wychowa się chłopca na maminsynka całując go czy głaszcząc. Poza tym istnieją też inne formy kontaktu fizycznego: poklepanie po plecach czy po ramieniu, objęcie syna, żartobliwe mocowanie się. Serdeczny ojciec nie wychowa syna na maminsynka, bo syn będzie się chętnie z nim identyfikował, natomiast ojciec oschły i niedostępny emocjonalnie, który nie okazuje miłości tylko stosuje ostrą dyscyplinę, może wychować zniewieściałego syna, gdyż ten będzie się identyfikował z matką, a nie   z nim. Codzienne życie, pełne stresu i nadmiaru obowiązków powoduje, że rodzicom brak czasu, energii   i ochoty na czułość wobec własnych dzieci. Może to spowodować, że dzieci przestaną dopominać się o tę formę kontaktu. Ale nie znaczy to, że przestaną jej potrzebować. Będą jej łaknąć jeszcze bardziej i jeszcze silniej, ale ukryją to głęboko i będą dorastać w przekonaniu, że rodzice nie kochają ich dostatecznie i że one same nie zasługują na miłość. Dziewczynki, które nie otrzymują miłości od ojców, często za wcześnie zaczynają szukać miłości poza domem.

NALEŻY JEDNAK PAMIĘTAĆ, ŻE KONTAKT FIZYCZNY MA BYĆ DOSTOSOWANY DO WIEKU DZIECKA I OKOLICZNOŚCI ORAZ ŻE JEGO ZADANIEM JEST ZASPOKOJENIE POTRZEBY DZIECKA, A NIE DOROSŁEGO.

WYŁĄCZNA UWAGA

O ile kontakt wzrokowy i kontakt fizyczny możemy nawiązywać niejako „przy okazji”, o tyle wyłączna uwaga skupiona na dziecku wymaga od rodziców czasu. Jest to przecież poświęcenie dziecku pełnej, niepodzielnej uwagi w taki sposób, aby czuło, że jest ono w tym momencie dla swego rodzica najważniejszą osobą na świecie. Dla wielu rodziców zaspokajanie kaprysów dziecka, kupowanie mu drogich ubranek czy zabawek, staje się  namiastką poświęconej dziecku uwagi. Należy się jednak zawsze zastanowić: „Co jest dla mnie najważniejsze? Kariera? Praca? Hobby? Telewizja? Dom? Życie towarzyskie? Czy dzieci?”. W ankiecie przeprowadzonej wśród rodziców 97% odpowiedziało, że najważniejsze są dzieci. Jednak na pytanie „Ile czasu spędzasz z dzieckiem?” niewielu rodziców potrafiło odpowiedzieć.

 Według danych statystycznych przeciętne dziecko spędza na rozmowie z matką ½ godziny dziennie, z ojcem – 7minut. Przed telewizorem spędza zaś 28 godzin tygodniowo. Okazuje się zatem, że rodzice, którzy za swój priorytet uważają dzieci, nie dają im wystarczająco dużo swojego czasu. Bez poświęconej mu uwagi dziecko odczuwa, że inne sprawy są ważniejsze od niego i narasta w nim poczucie niskiej wartości. W efekcie czuje się niepewnie i jego emocjonalny i psychologiczny rozwój jest zakłócony. Takie dziecko łatwo poznać w przedszkolu lub w szkole. Jest mniej dojrzałe od innych dzieci, którym rodzice nie skąpili czasu  i uwagi, zwykle jest bardziej nieśmiałe, ma trudności z nawiązaniem porozumienia   z rówieśnikami, gorzej radzi sobie z nauką, przeważnie niewłaściwie reaguje w razie konfliktu, jest nadmiernie zależny od nauczyciela lub od innej dorosłej osoby, z którą się styka. Starsze dzieci – szczególnie dziewczęta – są nadmiernie rozmowne, ruchliwe, starają się zwrócić na siebie uwagę, za wszelką cenę być w centrum zainteresowania.

Dzieci, które nie mają zaspokojonej potrzeby wyłącznej uwagi, będą starały się ją pozyskać poprzez niewłaściwe, nieakceptowane przez dorosłych, często naganne zachowanie. Dziecko szybko nauczy się, że tata, mama czy nauczyciel zajmują się nim, gdy jest hałaśliwe czy agresywne. Dochodzi do wniosku, że takie zachowanie się opłaca, zatem będzie powielać ten schemat zachowań. Lepsza bowiem negatywna uwaga, od żadnej. Aby tego uniknąć, trzeba dać dzieciom swoją uwagę i swój czas nie tylko w momentach, gdy dopominają się o nie złym zachowaniem. Czas wyłącznej uwagi może być całkiem krótki, ale dziecko musi czuć, że w tej chwili jest dla swoich rodziców najważniejsze.

NIECH INNE PILNE I WAŻNE SPRAWY NIE PRZESŁONIĄ RODZICOM SPRAWY PRIORYTETOWEJ – WYCHOWANIA SZCZĘŚLIWEGO I WARTOŚCIOWEGO CZŁOWIEKA.

PEŁNE MIŁOŚCI WYCHOWANIE

Bywa tak, że w imię źle pojętej miłości rodzice pozwalają dziecku na wszystko, nie wpajając mu żadnej dyscypliny. Brak czasu dla dziecka lub niechęć do spędzania z nim czasu dorośli „rekompensują” dawaniem dziecku całkowitej swobody w zachowaniu. W rezultacie takiego permisywnego rodzicielstwa – bez żadnych norm i wyznaczonych granic zachowania – dziecko jest zagubione, często nadpobudliwe, a gdy jego zachowanie, z braku jasnych drogowskazów i wartości, stanie się dla otoczenia nie do zniesienia, poddawane zostaje rygorom kar, nierzadko kar cielesnych. Kara cielesna jest zawsze porażką rodzica. Narusza godność dziecka i jest nieodwracalna. Dziecko zaczyna myśleć, że z jakichś przyczyn rodzice przestali je kochać i jego zachowanie staje się jeszcze gorsze. Aby mieć zdyscyplinowane dziecko musimy zrozumieć, że najważniejszym elementem właściwej dyscypliny jest wytworzenie u dziecka poczucia, że jest kochane. Wtedy będzie się starało zadowolić rodziców. Czasem jednak trzeba dziecko ukarać, ale nie może to być kara fizyczna, krzyki, sarkazm lub poniżające określenia. Może to być odesłanie dziecka do jego pokoju, odebranie jakiegoś przywileju czy odsunięcie od atrakcyjnych zajęć rodzinnych.

„Dyscyplina jest to ćwiczenie umysłu dziecka tak, by stało się ono opanowanym, twórczym członkiem społeczeństwa”. Aby to osiągnąć trzeba na dziecko oddziaływać wszelkimi środkami porozumienia – dawaniem przykładu, pokazywaniem wzorców, instrukcji słownych i pisemnych, poleceń, uczeniem przez zabawę itp. Bez silnych, zdrowych, opartych na miłości więzach dziecko reaguje na słowa lub polecenia rodziców wrogością i złością. Trzeba pamiętać, że dziecko – nawet nastoletnie – komunikuje się ze swym otoczeniem często w sposób nieracjonalny, niedojrzały. Nie czując się kochane, rozpaczliwie próbuje walczyć o miłość rodziców, postępując niewłaściwie. Zamiast je ganić czy wręcz karać, trzeba zadać sobie pytanie: „Czego brak dziecku?”. Czy potrzebuje kontaktu wzrokowego, kontaktu fizycznego, uwagi? Jeśli złe zachowanie jest spowodowane niedostatkiem któregoś z wymienionych czynników należy zadbać, by zaspokoić potrzeby emocjonalne dziecka – zapełnić jego zbiornik emocjonalny.

Materiał przygotowany na podstawie książek Rossa Campbella „Sztuka zrozumienia, czyli jak naprawdę kochać swoje dziecko” oraz „Sztuka akceptacji, czyli jak naprawdę kochać swojego nastolatka”.

Drodzy Rodzice!

          Pamiętajmy! „Kocham cię”, „wierzę w ciebie”, „uda ci się” - to słowa, które dają dziecku moc  Te proste zwroty  sprawiają, że młody człowiek jest radosny, potrafi sięgać do gwiazd i podnosić się po upadkach. Dziecko, które często słyszy pozytywne komunikaty, wyrośnie na silnego człowieka z wysokim poczuciem własnej wartości. Te dobre słowa zostaną w nim na całe życie i będą mieć wpływ na to, jak będzie funkcjonował w pracy, związkach i życiu rodzinnym 

         Dzieciom potrzeba dobrych słów. To właśnie one przypominają im o tym, że są kochane, akceptowane i mają wsparcie w najbliższych. 
                   **************************************


                                Dziecko i jego prawa                   

 krótka historia

 

1920 r. – zainicjowanie opieki nad dzieckiem w   skali międzynarodowej,

1946 r. – powstanie Międzynarodowego Związku Opieki nad Dzieckiem,

1959 r. – uchwalenie „Deklaracji Praw Dziecka” przez Zgromadzenie Ogólne ONZ,

1989 r. – Uchwalenie Konwencji o Prawach Dziecka,

1992 r. – podpisanie ustawy o ratyfikacji Konwencji przez Prezydenta RP.

 

                                             Rzecznik Praw  Dziecka                                           

p. Marek Michalak 

ul. Przemysłowa 30/32

00-450 Warszawa

Tel. (22)  583-66-00
 Fax (22)  583-66-96



 

„Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi w swej godności i swych prawach. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa.”

                              (art. 1 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka)


 
WYKAZ WYKONYWANYCH CZYNNOŚCI PEDAGOGA SZKOLNEGO
  1. Realizowanie zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, prowadzonych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami, albo na ich rzecz:
  • rozmowy indywidualne z uczniami, rodzicami;
  • przeprowadzanie pogadanek z uczniami w klasach o bezpieczeństwie, używkach, zagrożeniach płynących z Internetu, zasadach panujących w szkole, spisanie kontraktów;
  •  rozmowy dyscyplinujące ucznia w obecności pedagoga, wychowawcy, rodzica, dyrektora szkoły;
  • współpraca z nauczycielami, pomoc w rozwiązywaniu problemów z uczniami, kierowanie,  wypisywanie wniosków na badania w PP-P,  pisanie opinii o uczniach;
  • kontrole wśród uczniów, obecności, obuwia zmiennego, schludnego wyglądu;
  • podejmowanie interwencji w sprawach tego wymagających, wyjaśnianie konfliktów, kradzieży, wykorzystanie monitoringu;
  • omawianie bieżących spraw dotyczących szkoły, konsultacje z dyrektorem;
  • organizacja spotkań, pogadanek z psychologiem, przedstawicielami władz, doradcą zawodowym, spektakli profilaktycznych, pomoc przy apelach szkolnych;
  • współpraca  z Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną poprzez spotkania oraz kontakt telefoniczny z pedagogiem i psychologiem opiekującym się szkołą,  zapraszanie do szkoły na pogadanki, rozmowy o problemach uczniów, ustalanie terminów badań;
  • Wypełnianie, przestrzeganie, pilnowanie terminów, informowanie  nauczycieli o opiniach, orzeczeniach z PP-P, jakie posiadają uczniowie;
  • współpraca z Rodzinnym Domem Dziecka, dokonanie rocznej oceny pracy,  postępów w nauce, ewentualnych problemów uczniów, którzy uczęszczają do gimnazjum;
  • wyjazdy z wychowawcami na wizyty  domowe do uczniów;
  • współpraca z  kuratorami uczniów/rodziców, poprzez częsty kontakt telefoniczny, indywidualny, przygotowywanie dla kuratorów wykazu uwzględniającego: oceny uczniów, zachowanie - uwagi, obecności, kontakty rodziców ze szkołą, pisanie opinii o uczniach do sądu;
  • organizowanie warsztatów zawodoznawczych dla klas III-ich, pomoc uczniom w podjęciu decyzji o wyborze szkoły ponadgimnazjalnej, organizowanie wyjść na dni otwarte do szkół ponadgimnazjalnych;
  • pomoc uczniom w pisaniu podań, wypełnianiu dokumentów, wypożyczaniu podręczników;
  • przeprowadzanie wśród uczniów oraz rodziców ankiet dotyczących bezpieczeństwa, absencji, zajęć dodatkowych, eurosierot, używek itp;
  • przygotowywanie gazetek ściennych o używkach, wywieszenie ofert szkół ponadgimnazjalnych, informacji o dożywianiu uczniów;
  • sprawdzanie ocen, obecności uczniów mających problemy w nauce, zachowaniu;
  • współprowadzenie kółka artystycznego, zachęcanie, pomoc uczniom w wykonywaniu prac artystycznych, zaliczeniowych, upominków, przygotowanie prac  na jarmark wielkanocny;

 2. Wykonywanie innych czynności i zajęć wynikających z zadań statutowych szkoły, ze szczególnym uwzględnieniem zajęć opiekuńczych i wychowawczych:

  • prowadzenie dziennika pedagoga, dziennika zajęć dodatkowych – kółka artystycznego;
  • w ramach godzin pracy prowadzenie zajęć korekcyjno-kompensacyjnych dla uczniów z trudnościami w nauce;
  • organizacja wyjść z uczniami klas III-ich na dni otwarte do szkół ponadgimnazjalnych;
  • konsultacje dla rodziców;
  • udział w radach pedagogicznych i wywiadówkach;                    
    3. Realizowanie zajęć i czynności związanych z przygotowaniem się do zajęć, samokształceniem i doskonaleniem zawodowym:
  • udział w radach pedagogicznych szkoleniowych, kursach, konferencjach, warsztatach;
  • opracowanie planu pracy pedagoga;
  • pisanie sprawozdań  związanych z pracą pedagoga:  Ocena sytuacji wychowawczej szkoły za I i II semestr, Sprawozdanie z pracy pedagoga szkolnego za I i II semestr, inne sprawozdania i analizy dotyczące przeprowadzonych ankiet, pracy szkoły, innych tematów;
  • udział w wycieczkach szkolnych, dyskotekach, itp. – opieka nad uczniami, zapewnienie bezpieczeństwa uczniom;
  • udział w pracach komisji egzaminacyjnych, opieka i nadzór podczas egzaminów szkolnych;
  • studiowanie literatury pedagogicznej, szukanie w Internecie informacji o konferencjach, warsztatach, wyszukiwanie wiadomości o tematyce profilaktycznej;
  • opracowanie i przygotowanie ankiet.